Berre vente litt - på sjela.



Pust - pust
Pust, berre pust heilt roleg
Lat denne sumarnatta verta til dag
Lat alle maskene dine ramle
Så mange år bar du dei, lag utanpå lag
Lat denne stranda her syd på Koster
Framleis varm etter sumarsol
Ta all vekta frå kroppen din
Vår herres lenestol

Nokon gonger lyt du berre
Vente litt på sjela
Slik at du finn fram til deg
Ja, nokon gonger lyt du berre
Vente litt på sjela
Så ikkje gå din veg
Berre pust
Pust

Ja, pust berre djupt og roleg
Alt du har er denne stunda her og no
Bakover er alle vegar stengde
Men framover er tusenar du kan gå
Men alt bli berre skuggar
Om du fer for fort forbi
Og graset visnar framo deg
Når du aldri tek deg tid

For nokre gonger lyt du berre
Vente litt på sjela
Slik at ho finn fram til deg
Ja, nokre gonger lyt du berre
Vente litt på sjela
Så ikkje gå din veg

Du sa
Eg har levd i for mange år
På baksida av alt stilt
I bråket frå einsame stunder
Og usagde ord
Eg har traska så mange mil
I ei anna jente sine sko
Har slete ut så mange draumar
Om eit sinn som falt til ro

Pust
Ja, pust, berre pust heilt roleg
Lat naturen få bera di vekt
Lat byrdene frå dagen i går få segla
Snart er frukostbordet dekt med sjangsar
Du er stor nok, men vil verta større
For du er lita, einsam og redd
Legg deg ned
Snart kjem eg med kaffi og eit pledd

For nokre gonger lyt du berre
Vente litt på sjela
Slik at ho finn fram til deg
Ja, nokre gonger må du berre
Vente litt på sjela
Så ikkje gå din veg
Bli hjå deg
Ikkje gå nokon sin veg
Berre pust -
Berre pust...

Tekst og musikk: Henning Kvitnes
(Oversatt til nynorsk: M.Toriseth)

Brevpost



Postsjefen i Oslo visste ikkje si arme råd. Det var sommar, og ingen der i byen ville gå med posten.
- Kor finn eg nokon som er sterke i beina, kjem fort fram, når opp til dei høgaste postkassar og passar godt på breva?
I to heile dagar spekulerte han, før løysninga kom: Australia!

"EKSOTISK SOMMARJOBB FOR KENGURU-UNGDOM!
Gratis reise til kaldare land for den som klarar å svare ja på spørsmåla:
Har du lyst å prøve noko nytt? Sjå verda på andre sida? Er du spretten? Er du rask til beins? Har du godt syn? Kan du ta vare på viktige ting? I så fall er du velkomen som postbod hjå meg. Helsing postsjefen i Oslo, Norge."

For å gjere annonsa ekstra flott tok han med eit bilete av Holmenkollen med HJARTE rundt. Postsjefen var ei romantisk sjel. Dessutan visste han tilfeldigvis at skihopping er den mest populære tv-sporten blandt kenguruar, for dei likar alltid å sjå på lange sprang gjennom lufta.
Så omsette han annonsa til engelsk og sette han inn i den største avisa i Australia.
Ei kengurujente hadde vore perfekt, tenkte postsjefen. Dei har lomme på magen, akkurat passe stor til viktige brev. Særleg kjærastebrev. Dei blir det alltid mange av om sommaren, og dei hastar det ekstra med å få levert.

I Australia sat KenguMaja og hadde kjærleikssorg. Derfor la ho straks merke til hjarta i avisannonsa. Først hadde KenguRico flytt, også hadde han slutta å svare på brev! Men synet av Holmenkollen hjalp litt på humøret. Den hadde ho sett på fjernsyn fleire gonger, saman med KenguRico. Dei hadde ledd og tulla.
- Tenk å ha så spinkle bakbein og hoppe så langt! sa ho.
- Tenk å ha pinnar på bakbeina så dei skal bli større! sa han.
- Men at dei klarar å hoppe rett fram når dei ikkje har hale til å styre med, sa ho.
- Og ikkje landar i publikum eller langt uti skogen.

No kjeda KenguMaja seg så ho heldt på å sovne midt på dagen. Postbod i Oslo? Kvifor ikkje? Ho las heile annonsa. Sommarjobb var sikkert trykkfeil, for det var jo midt på vinteren. Vinterferie og skulefri, og her sat ho og hadde ingen å vere ilag med. Og langt, langt er nord gjekk det masse kjærastar rundt og venta på brev. Venting visste ho iallefall kva var - og kjærastebrev òg. Ho hadde fem kjempefine brev i lilla konvoluttar med avtrykk av ein pote bakpå. Dei hadde ho gøymd på ein trygg plass berre ho visste om. Breva var frå KenguRico.
Ho haddde straks skrive tilbake, men etter det femte brevet hadde ho ikkje fått fleire.
VEninnene sa at KenguRico sikkert hadde funne seg ny kjærast!
Uff ja, ho kunne like godt reise til andre sida av jorda, så nokon der fekk brev, iallefall. Og sjå Holmenkollen på ordentleg og stå der i den iskalde snøen sjølv. Kanskje hoppe i Holmenkollen, til og med - ho som hadde bein til det! Suse nedover ovarennet og segle gjennom lufta, høgt over folkehavet! Og komme på fjernsyn heime i Australia.

KenguMaja skreiv straks til postsjefen i Oslo, Norge, at ho ville gå med post, helst nær Holmenkollen og særleg med viktige brev som kjærastebrev. "Dei er det nemleg spesielt viktig å halde styre på", skreiv ho. "Det blir nemleg svært trist for den kjærasten som venter på brev og ikkje får. Og aller tristast for den som ikkje får svar. For ingenting er verre enn kjærastar som ikkje skriv!"
Postsjefen i Oslo var både glad og litt rørt, sende flybillett med ilpost og bad KenguMaja komme fortare enn svint.
Snart hoppa KenguMaja runt på villavegane i Oslo. Men der var det folketomt. Det var ingen som venta ved postkassen. Og ingen brev å bere ut, berre tullereklame, i fulle postkassar som ingen tømde. I Norge var det sommarferie når det var vinter heime. I Oslo var det grønt og fullt av blomar, slett ingen kvit og iskald snø. Og så varmt! Ho fraus ikkje på føtene akkurat. Men ho vart sårføtt av å hoppe rundt på asfalt og grus.
Nei, KenguMaja treivst ikkje med å vere sommarpostbod oppe i nord. For ho var heile åleine her òg.
Men så hugsa ho på Holmenkollen! Der var det alltid hopprenn og folkeliv, det hadde ho sett på fjernsyn. Då det var søndag og fri, drog ei spent og glad KenguMaja rett opp i Kollen. Men nei, like folketomt og snøfritt der òg. Der hopparane brukte å lande, var det til og med vatn, og utan folk såg tribunane ut som kjedelege kjempetrapper. Berre eit levande vesen var å sjå: ein mann som stod under hoppkanten og strekte ei lang stong opp i vèret. Kva dreiv han på med? Ikkje fisking, iallefall.
Kanskje vi kan slå av ein prat, tenkte KenguMaja, som var både selskapssjuk og nysgjerrig. Så ho hoppa over tribuna, sete for sete.
Men - det var jo postsjefen som sto der!
Han prøvde å få tak i noko med stonga, noko papir som sat fast på hoppkanten. Noko lite - og lilla.
Eit brev!!
Som dei fem ho hadde i magelomma si. For det var der ho hadde gøymt dei fem kjærastebreva sine, på den tryggaste plassen hjo hadde.
- Hei der! Eg skal hjelpe deg, eg! Det er nok eit viktig brev, ropte ho til Postsjefen, som var på veg inn i marka til eit skikkeleg fiskevatn då han fekk auge på brevet. Har du vore postmann ei stund, kjenner du att eit brev når du ser det. Og brev skal fram, og ikkje liggje og slenge eller henge og dingle.
KenguMaja hoppa så høgt at ho nådde brevet med fiskestonga. Men nei, det var bunde fast, med solid silkeband. Kva no? Det var ikkje anna råd, skulle brevet ned, måtte KenguMaja opp. Ho labba opp trappa slik ho hadde sett hopparane gjere. Det var tungt sjølv utan ski på aksla og veldig, veldig langt opp.
Då ho kom opp, var det visst enno lengre ned.
Jammen var det langt ned ovarennet. Og unnarennet. Og heilt til flata, som var eit djupt vatn! Det var skummelt, og ho vart svimmel. Så sår som ho var undet føtene, måtte ho for all del ikkje skli...
Sakte men sikkert to ho seg nedover, heilt ut på hoppkanten til brevet:
KenguMaja,
sto det på framsida. KenguMaja c/o Holmenkollen, Oslo, Norway.
Og på baksida var det avtrykk av ein pote, med eit hjarte rundt.
Det var frå KenguRico!
Ho gløymde at ho aldri meir skulle opne brev frå han. Heldigvis, for i brevet sto det:

"Kjære KenguMaja.
Då eg ikkje fekk svar på det femte kjærastebrevet mitt, trudde eg ikkje du brydde deg om meg meir.
Men plutseleg ein dag kom brevet likevel! Det hadde sikkert stukke seg vekk på posten, mellom all reklamen. For det sto både gamalt stempel og nytt stempel. Eg tippar det var ein som hadde vinterjobb som oppdaga det, og skunda seg å sende det vidare med ilpost."

KenguRico vart kjempeglad, skreiv han, og tok første buss til byen hennar, to dagar på bussen, for han lengta slik etter å sjå KenguMaja. Men der fann han berre veninnene hennar, og dei sa ho var reist til Norge på jobb. Så han tok sjangsen på å sende brevet via Holmenkollen, for ho skulle sikkert dit.
KenguMaja vart så glad at først gret ho ein skvett, og så lo ho, og så gjorde ho eit kjempebyks - rett utfor hoppkanten!
Oiiiii!! Høyrde ho postsjefen rope.
- De fekk med deg brevet, slik eit ekte postbod skal!
Oiiiii! Ho hoppa i Holmenkollen! Ho kom til å sveve heile vegen til Australia! Og der måtte ho lande på beina, som ein ekte skihoppar.......
Men bums! Det vart eit kort svev, ho datt faktisk rett ned. På golvet, med avisa over seg. Ho hadde sovna og drøymt.

Ved sida av seg på golvet fekk ho auga på eit av dei lilla breva - det siste. Det haddde ramla ut av lomma i fallet. Adressa som sto bakpå, over poteavtrykket, var ukjend. Ho hadde ikkje lagt merke til at KenguRico hadde skifta adresse. Kanskje han ikkje hadde fått det siste kjærastebrevet hennar likevel!
Ho vart hoppande glad og skunda seg å finne fram penn og papir. No hadde ho masse å fortelje......

Stålkontroll!

http://www.youtube.com/watch?v=otoGymJcE7E

Livet traskar.



Sjå på den flotte gata vår! Kvardagen er behageleg no. Eg tek meg sjølv i å stoppe opp og tenke over øyeblikket. For ein fantastisk følelse! Eg føler ikkje behov for å dele med spesielt mange.. Dei fleste øyeblikka deler eg allereie med Kasper. Kva skal eg då stresse etter? Er det noko betre enn å berre vere der? Djupe magadrag, eg smiler og kjenner ein god følelse nedetter ryggen. Eit liv utan facebook vil eg anbefale på det sterkaste. Ps. Eg teiknar mykje for tida. Det er kjekt

Einsam flygar.

Ungar. Ikkje le av den fuglen
som flaksar så hjelpelaust av stad.

Vinden har skilt han frå dei andre
som flyg over havet i ei jamn, tett rad.

Vinden valde ut denne eine
og kasta han ut av den usynlege lei

som fuglar av hans slag plar følgje.
Han er ikkje lenger ein av dei.

Sin eigen veg må han finne,
eller ? om han trøytnar om litt -

gi tapt, la seg falle, gå under,
slik går det desse einsame titt.

Det mørknar vidt over havet.
Ei frostnatt kvesser sine jarn.

Ein fugl flyr einsam under stjerner.
Ikkje gråt for den fuglen, ungar.

Halldis Moren Vesaas

Nærmiljø, ting, kva gjer me.




Somebody starts....og stop? talking...
Then I go sit in my chair.. in my garden.. it's cold.. The sun stopped shining, but I can still see her.
"Hey, hey. Lady. I can see you, but I'm not there too keep you warm.. from now on you have to do it yourself.. are you okay?" Well, yeah. I have to.
Me har hatt flotte sommardagar. Så flotte at me har ikkje gidda å opdatere verda (kor mange er det eigentleg?) som føl oss.
Dagane går sin vante gang, no hiv me eit par pinnar i ovnen kvar einaste dag når me kjem heim frå jobb/bhg.
Respateksbordet på kjøkenet vert flittig brukt, og me kosar oss.
Samstundes er det noko som ikkje heilt stemmer, me ventar på dagen som kjem.. kanskje ikkje så mykje den vetle, men eg. Eg som er mamma. Eg som har sett fornadringa som har skjedd iløpetav sommaren. Ein dag som lenge har vore i minne, men som no plutseleg er her.. for mange er det ikkje stort, men for oss - vår vetle familie - er det ein omveltning.
Ein god nabo,
Ein god ven,
Førstnemde for mamma - sistnemde for vetlemannen.
Litt begge deler for begge.

Eit friskt pust, mange meiningar, tankar. Gode stunder for små og store. No er det godt å tenkje på kor lita verda er! Ein dag, min ven.

Host, nys, au, hikst!

Med jamne mellomrom durar det utanfor vindauga,
og av rein refleks set eg føtene ned på golvet og kiker ut.
Av rein nysgjerrigheit.

Det er straks tid for å ta kveld, nok ein kveld. Eg tenker igjen på det hærlege nokon ein gong sa:
Det er ikkje alltid lett å vere aleine, men jammen er det ikkje alltid lett å vera to heller!
Då må eg alltid smile! Sjølv om eg ikkje har lyst å gjera anna enn å grine..

Kong vinter vil ikkje sleppe taket på oss i år, verkar det som. Det er kaldt å leve, kalde morningar - det er dei verste eg veit om. Me klarar oss fint, men når Kong vinter gir oss dårleg form i tillegg - då er det ikkje lett å halde hovudet så høgt som det burde vera.
Eg er lei av vinter.. DRITTlei av vinter. DRITTlei av kulde. DRITTlei av stress med ved. DRITTlei av å fryse. Akkurat no frys eg ikkje, men om få timar står eg der igjen. DRITTLEI!!!

Oppi det heile har me det kjekt ilag, eg og vetle kvalpen.
Me kosar oss innimellom slaga, men me er slitne begge to -
og gler oss hemningslaust til våren kjem.. med solskin og litt meir utetid, lysare dagar - og meir energi!
Korleis har DU det, no midt i vinterkaoset?

Attende til normalen..

Dagane går. Vekene, månadane, og vips plutseleg eit halvt år fram i tid.
Me er tilbake i Sogn for lenge sidan - for graset var ikkje så mykje grønare på den andre sida. Heller meir gulbrunt.
Denne gongen kjenner eg meir roen.
Det er merkeleg å tenkje på, kvifor eg ein gong flytta her ifrå, og trudde aldri eg kom til å vende heim. For å bu.
Det er merkeleg korleis tankane snur, når eg ikkje har kun seg sjølv å tenkje på lengre.
Vetle turisten (idag går han rundt med tøfler og stråhatt, heilt sjølvpåkome), han har det betre her.. sjølv om han trivst like godt både her og der oppe. Men han har det betre her, enn om me hadde budd der heile året.
Me åpnar døra, og der er ein einaste stor leikepark - klart at det finns farar her og, men eg vil karakterisera heimen vår som trygg. Og god.

No har me vore heime i over to år.. mykje av tida har gått med til å stresse. Stresse med å leite etter ny plass og bu.
Heldigvis har me hatt masse masse fine stunder innimellom. Masse minner.. masse bilder.. Litt frustrasjon, klart me har hatt det og, men når me er så glad i kvarandre som det me er, så skal me "krangle" litt og.
Det høyrer med.

No har me vore heime i over to år.. og plutseleg er det berre i overkant av 14dagar til barnehagestart.
Dei fleste vil seie at me skal attende til normalen, men dette er langt frå normalt. Det er ein heilt ny kvardag, både for meg og vetle turisten min.
Barnehagestart, tilvenning, lange dagar, trøytte kveldar kanskje, tidlege morningar.. stressande morningar.
Ny jobb for meg, henting, levering, sjukdom, osv.osv.
Mykje nytt, mykje spennande - men me ser fram til det aller meste. Dag for dag, time for time.

Har me det ikkje hærleg fantastisk i den vetle bygda vår?

Litt alvor

Nokon gonger føler eg at ein lyt legge fram det litt alvorlege, slik som dagen idag.
Fleire gonger iløpet av denne dagen har eg vore nøydd til å ta tak i meg sjøl, bokstavleg tala -
svelge ned att den klompen i halsen, og berre skjerpe meg!
Dagens notis er meint som ein - eg vil ikkje kalle det hverken hyllest eller oppmuntring - heller ein liten "sånn er det, du er ikkje aleine om det.." til alle dei mange som bur aleine med små barn.
Aleinemødre/fedre er eit ord som dekkar mange, men eg ser ikkje på meg sjølv slik. Eg bur aleine med guten min, men eg er ikkje aleine om han.
Han har mange rundt seg som bryr seg - men spesielt ein som er litt ekstra glad i han.


Dagen idag starta som dei fleste andre dagar, med eit smil om munnen.. etterkvart.
Ein koseleg frukost i etasjen over, frisk luft med bøtte og spa ute i snøen - alltid like stas, inn til middag. Åt godt og lenge begge to.
Plutseleg snur alt om til det stikk motsatte..
Javel, då får me prøve avledning.. leike litt. Nei.
Favorittboka? Naa, kanskje i 10 sekund, Neeeeei.
Alt er feil.
Ingen leiker er morsomme. Ingenting mamma gjer er morsomt.
Drikke da? Koppen går i golvet med eit smell.
Lage rare lydar og grimasar. HYYYYYYYYYYYYYYYL!
Får ein eplebit - stille i 2 minutt.
(Mor no må du puste med magen..)
Inn i kjøleskapet, rive ut det som er. Nei nei, ikkje lov.
Inn i kaserolleskapet, kaste ting rundt seg. Nei nei, ikkje lov.
Spring hit og dit. HYYYYYYYYYYYL!!!
And so on.. Dagens utblåsning var ikkje den lengste eg har vore borti, men det er det som er - at når det pågår, står tida stille.
Ein skal vera sindig og rolig, men tålmodigheten vert satt på kraftige prøvelsar til tider. Ein vert så sliten at ein vil legge seg ned å grine. I det minste legge seg på sofan - late att øyrene, berre i 10 minuttar.
Men ein kan jo ikkje det!! Ein kan ikkje det.. på vakt 24 timar i døgeret.
Å vere aleine med ein liten ramp store delar av kvardagen, er tøft.

Men som eit klokt hovud vidarefortalte meg ein dag, og som nok er noko av det hærlegaste eg kan tenkje når det står på:
Det er tøft å vere aleine, men det er jaggu ikkje berre enkelt å vera to heller..

No ser vetle mannen min fram til å leike masse med det menneske som betyr (nest, hihih) mest for han i heile verda ;)
og eg ser fram til å gjere eit nytt forsøk på å roe ned - og å kjenne på saknet til den vetle hjarteknusaren.. det vert så inderleg godt å sjå han att etter ei slik helg! *Hjartesukk...*

Vårt nye krypinn

Det var ikkje gjort i ein håndvending å komme seg attende, men etter mykje att og fram er me omsider på plass i Trøndelag igjen..
Eit lite glimt frå korleis me har det hittil, koseleg vel?


Det har gått over all forventning..
Heldigvis er Kasper vandt med å reise litt hit og dit frå før, så han vart fort varm i bodyen då me kom hit.

Det meste er på plass i skuffer og skap, men mykje gjenstår og. Har veldig kjekke husvertar, så snart står eit stort (for meg aleine) prosjekt for tur. Då skal målekosten og eg tilbringe litt ekte kvalitetstid ilag.
Gledar meg stort!
Svært koseleg slik det er og, får litt hyttefølelse av all denne panelen, og hyttelivet er jo fabelaktig! Men sidan oppussing er blandt topp3 av mine hobbyar, så gledar eg meg som sagt STORT til å ta fatt.

Når det gjeld sakn til heimlandet, så klarar me oss bra! Klart det allereie er litt spesielt å ikkje kunne ta ein snartur hit, eller dit, men Kasper er nok den som merkar det best. Eller gjer han det?
Eg er van med å bu langt ifrå der eg vaks opp, der familien bur - så den omveltninga er ikkje stor for meg. Sjølv om eg saknar dei der heime, utan tvil.
Kasper har alle søskenbarna sine der heime, han har ikkje gløymt ein einaste ein (det beviste han på butikken idag, så han såg ein bleiepakke med ein baby på.. "Bebbii.. Milli.." sa han. Milli er hans navn på eit av hans 5 søskenbarn der heime!) Og ikkje kjem han til å gjere det heller.
Ein ekstra stor klem vert sendt til Besta, som er den beste Kasper veit..
Og ein kjempeklem til Besten, som Kasper og er kjempeglad i!
SJÅAST SNART!

Stranda

Sammenkrøka. Opp ned i hjørna på den kalde svarte skinnsofaen. Raggsokkar oppå knea. Ullsokkar under. Tøfler utanpå.
Trommevirvel. Gaular på underjordiske fear. Kom og et meg opp!

Tidvis er eg grenselaust oppgitt over at det skal vera så vrient å komme seg dit ein vil. I neste øyeblikk, etter verdens djupaste magadrag, tek eg meg sjølv i å ha det ganske bra. Eit øyeblikk.
Målet ligg der, rett framfor meg - kun det siste musesteget over målstreken gjenstår. Men eg er limt fast i bakken.
Limt fast på eit punkt der det aller meste er berre lykke. Mammalykke.
Så korleis kan eg klage? Eg har alt eg treng i heile verda! Han er med meg kvar enn eg skulle gå..
Så korleis kan eg ikkje klage? Når den eine tingen som vil gjere livet til han eg elskar over alt i heile verda komplett, står rett der framme på målstreken.


Goes good

Oh, yes. It goes good.
To dagar har eg vore utan vetle mannen, og det er ikkje spesielt grusomt. Sjølv om eg kanskje burde sitje inne og fortelje heile verda om kor mange bøtter eg har fylt med tårer allerede, fordi eg ikkje held ut tanken å vera så langt ifrå tassen, så har eg ikkje tenkt å gjere det.
Eg klarar meg heilt fint - sullar på med mitt, og får kryssa av mange punkt på den eviglange lista.
Eg klarar meg heilt fint - nettopp fordi Kasper var så flink å plukke ut ein heilt vanvittig bra pappa, så eg veit har har det som plomma i egget der oppe i Trøndelag.

Og kjære Trøndelag, eg har ikkje gløymt deg. Me er undervegs! Men vegen dit var sleipare enn anteke, desverre. Men me gler oss berre desto meir til den dagen kjem...


Lilla gumman..

Den evigsnille vetle tassen min,
som alltid har vore så kjempe flink.. spesielt flink på kveldane -
då han har lagt seg godt under dyna, utan å mukke..
Og han har sove godt natta gjennom.


Eg forstår det godt at han vert litt forvirra. Det har vore mykje att og fram på oss i det siste - unødvendig mykje.
Klart eg er nøydd å finne ut kva som gjer dette - at tassen plutseleg vert "lynforbanna" når eg går ut frå soverommet etter å ha lagt han på kvelden, for dette finns jo ikkje normalt i "vår" verd..
Separasjonsangst, det er hittil den mest logiske forklaringa.
Eg likar separasjonsangst. Til tider.
Eg likar det når han ikkje vil ned frå fanget mitt, men berre vil sitje å peike i boka si, og vise meg alt som er "oi!".
Eg likar det når det er meg han spring mot når han blir redd noko.
Eg likar det når han strekker armane sine mot meg når eg har vore vekke ei stund.

Eg skal ikkje sei eg mislikar at eg ikkje får gå ut frå soverommet på kveldane,
men nokre gonger skulle eg ønske alt var som "før". At han la seg fint, og sov godt - og vakna og hoppa og lo i senga, glad og utkvilt!
Og ikkje minst at eg sjølv var gira på å stå opp før fuglane..

Eg skal ikkje sei eg mislikar at eg ikkje får gå ut frå soverommet på kveldane,
for når vetle tassen sovnar med den vetla handa si i eit fast lite grep om peikefingeren min, så er det heile verd det.. UANSETT!

Kjære sumar, dreg du din veg?



Sommaren kom den, om ikkje for fullt - så var den der i periodar. No er det ikkje lengre tvil - han har reist avstad, for denne gong. Me har hatt ein fin sommar, ingen tvil om det. Det har vore plass til bading i sognefjorden for smått og stort, grillkos i hagen, storfint besøk, mange gode dagar ilag både utom- og innomhus.

Best av alt - vetle guten min har fått god anledning til å bli kjend med den mannlege parten av sitt opphav. For eit hærleg første møte, og fleire hærlege treff etter den tid. Det som er der, må eg få lov å kalla perfect match! Godt og sjå for ei halvnervøs (men ikkje no meir) aleinemamma frå Sogn.

Framleis er neste mål å få eigen nøkkel til ein passande utleigeeinheit i Trondheim, men dette viste seg å vera lettare tenkt enn gjennomført. Gjekk veldig bra med utleige av huset her - såg det ut som! Men kort fortalt, så sit me no i huset vårt igjen, har fyrt opp oljeovnen, og er berre glad me fekk dei ut så fort som me gjorde.. Makan til uflaks med leigebuarar. EG burde fått diplom! Heldigvis (for meg iallefall) er det stor mangel på buplass for høgskulestudentar i Sogndal.. kryss fingrane folkens!!

Ovnen tikkar, huset er litt under behageleg temperatur - etter min smak. Hausten er komen for å bli, ei stund. Kanskje ei litt slitsom, men definitivt veldig vakker årstid. På med regndressen - ut og plaske i sølepyttane!

Forandring fryder

Hagen er grøn, stakitten er på plass.
Men det regnar.. det har det gjort ei stund no. Men likevel har me hatt mange fine stunder både ut og inne, eg og vetle skatten.. og alle dei flottingane som bur kring oss. Klart det blir savn. Det er det ikkje tvil om, men no har me bestemt oss for å flytte på oss. Nok ein gong.

Eg er så inderleg glad i huset mitt.. eg har lagt ned mange mange timar arbeid her. Men måling, snekring, utskiftning, flytting, dekorering, planting.
Det er her junior har budd heile det 1 år lange livet sitt.
Det blir spesielt.
Men me er nøydd å sjå om graset er grønare på den andre sida.
Denne gongen er "den andre sida" i Trondheim.
Eg har budd der heile mitt "vaksne" liv, faktisk. Men då hadde eg kun meg sjølv å tenke på. No blir det anleis.
No har eg med meg han som ER livet mitt no. Det kjæraste eg eig og har. Vetle rusken min, som er så stor vorten.
Mange ting er bra her, men det er så altfor mykje som dreg oss nordover.
Ein kjær, spesiell grunn for minsten sin del.

Me er klar for nye utfordringar - så får me sjå. Ein dag om gongen.
Men det skjer ikkje idag.. eindel må klaffe før me pakkar snippen og reiser.
Kryss fingare for oss - at me får det til!
Men først av alt, skal me nyyyyte ein hærleg sommar i Sogn.. Og me GLER oss!!

Toddler?

15.Mai kom han som eit lyn - idag er det 15.april, og vetle røvaren min er vorten 11 månader!! Hurra for han! Og hurra for våren! Dagen har me "feira" med mykje frisk luft, rydding i hagen og fiskekaker ;) Toddler - sånn reint teoretisk er han ingen baby lengre, men ein smårolling. Han er enno liten.. 3-4 gonger større enn då han vart fødd.

This man - is MY man! GOTTA LOVE IT!!

Todays mood



Det er fredag, det er sol - men det regnar såvidt det er innimellom. Det er fredag, me har det som plomma i egget - men det finns alltid noko som terar litt. Ingen, ingenting og inga TID er perfekt. Dagens themesong: Under

Hutte-tutte-tei!

Ja, dette er jo bare en liten barnesang,
men den skal jammen handle om voksne denne gang,
for jeg har ofte lurt på hvordan det villle gå,
hvis vi sa sånn til voksne, som de til alle små.
Å - huttetuttetei
Da ble det bråk, hu hei!
Og etterpå så ble det ikke greit å være meg...

Det er ikke bestandig så morsomt som de tror,
å nevne hva en heter og stedet der en bor,
så tenk om jeg en dag til en herre sa som så:
"Nei, se der har vi Andersen, hvor gammel er du nå?"
Å - huttetuttetei
Da ble det bråk, hu hei!
Og etterpå så ble det ikke greit å være meg...

De voksne si'r bestandig de synes det er synd
hvis en er full av fregner og er litt blek og tynn.
Men tenk om jeg en dag til en dame ville si:
"Nå må du spise maten din, du blir så tynn, fru Lie!"
Å - huttetuttetei
Da ble det bråk, hu hei!
Og etterpå så ble det ikke greit å være meg...

Og når ei lita tulle i vogna sover søtt
mens mor er i butikken, så skal det dikkes støtt.
Men tenk dem en grosserer i en bil ved en butikk,
om jeg stakk hue inn og ropte: "Dikkedikkedikk!"
Å - huttetuttetei
Da ble det bråk, hu hei!
Og etterpå så ble det ikke greit å være meg...

Men det sku være morro, en mann å dikke på,
og at han ville skrike, det er jeg sikker på,
så hvis jeg traff hans frue, da sa jeg resolutt:
"Han er så redd for barn, De må nok ta han mere ut!"
Å - huttetuttetei
Da ble det bråk, hu hei!
Og etterpå så ble det ikke greit å være meg...

Beste barnesangen!! Alf Prøysen er HELT!

Tusle, tasle

Mam mam mam mam, lyden av den vesle kroppen klingar enno i hovudet mitt.
Han veit nok ikkje sjølv kva det betyr enno, men det varmar likevel.

Innimellom dukkar det opp bilete i hovudet mitt, frå dei første mnd'ane då han ikkje gjorde anna enn å sove og henge i puppen.
No derimot, har han knapt tid å sitte på fanget. Ut å sjå! Ut å snuse!
Rundt omkring å eksperimentere og utforske alt som er..
Og då meinar eg alt som er.

Frå å vera ein liten dupp som ikkje var større enn 3 pakkar sukker, og berre låg der - til å vera ein ekte tøffing på godt over størrelsen på ein 10 kilos sekk med poteter, som spurtar rundt i alle retningar på ein gong.
Oi, for ei samanlikning.
Her skjer det saker og ting! Blir spanande framover, både med det eine og det andre..

På den "store" fronten, så er eg no nesten ferdig med veke 1 på prosjekt
Champix-røykesluttkur.
Når ein ikkje har nok vilje i seg sjølv, så lyt ein ty til dei profesjonelle.
Jah, så no er det offisielt!
F.o.m 11.april 2011, skal eg vera røykfri. BASTA!
Dritlei av at alt eg gjer omtrent skal leggjast opp etter når eg kan ta meg ein røyk og ikkje..Helsemessigt tek eg nok heller ikkje skade av det, formen er elendig. Og det er mildt sagt.
- Nokon medsamansvorne røykekuttarar som har erfaringar å dele, tek eg gladeleg imot.

Tvi, tvi. Wish me luck! :)

Mørketid, vik frå oss!

Det vert ofte litt slik-at når vinteren er så lang som den har vore i år, så verkar det litt som at den aldri vil ta slutt. Alt vert tyngre når det er vinter - det er det ingen tvil om - ikkje prøv å sei noko anna! Og, ja.. ein prøver å halde seg på topp, for det er jo aldeles ingen grunn til å ikkje vere der.

Det er hardt på topp og, det er det som er problemet. Det krev mykje energi å vere der, heile tida.

Eg har ikkje vore der så veldig mykje i det siste. Eg skal ikkje legge skjul på at eg har vore lei. Drittlei.

Lei av snø. Måking. Ved.

Lei av å hente ved. Dårleg ovn, kaldt hus. Stress.

Lei av at det er så lite folk kring meg. Lite futt i kvardagen - folk flest arbeidar jo. Logisk nok.

Lei av å ikkje få gjort det eg vil. Likar ikkje å vente med ting.

Lei.

Watch this - feat. Kasper "Heartbreaker" ToriZ.

Her har du det som skal til! Fytte rakkaren! Akkurat det er han.. Ein liten rakkar! Eg trur eg trengte å vera litt lei, for no er eg det ikkje lengre. No er det vår, sjølv om snøen lava ned for 2 dagar sidan. Det ER vår.
No kosar me oss rundt kjøkenbordet om morningen og et frukost - mens sola skin gjennom vindauga.
Det er så lite som skal til. Sola i fleisen, der er det alfor lenge sidan ho har vore. Og me NYT DET!!

Såååå stor!

Æææ, æh, æh.. guuurrrr, høyrer eg frå senga atmed meg..
Jajamensann, då var det på tide og stå opp igjen, tenkte eg med meg sjølv..
Eg snur meg, og ser vetle tassen.. lys vaken, i kneståande og med eit godt tak med begge hendene i sprinklane.
"Heeeeeiiii nusken..."
Og eit øyeblikk seinare, som om han har øvd på dette heile natta, tek han godt tak med begge hendene i sengekanten, og reiser seg galant opp på to fotar.. og gliiiiiiiiiiiiiiser.
Stor kar, vorten. Uten tvil.




My Man!

Sjenken er flytta tilbake der han sto i utgangspunktet. Ørlitegrann malplassert ifht soveromsdøra, men pyttsann. Er ikkje særleg mykje trafikk der læll :p (Hoho, kven som ikkje har sjølvironi seier du?)
Junior søv på hovudet i venstre hjørne på senga si - utruleg nok så søv han godt sånn - stearinlysa blafrar både i det eine og det andre hjørna i stova, mor i huset har gjort seg ferdig med dagens huslege nødvendigheiter, har nettopp åpna ein boks med god lesk..

Jammen skal det bli mykje styr før ein kan sei at ein er komen i orden, att å fram - hit og dit. Eg kan nevne mange ting, men akkurat i kveld gjeld det ny sofa og ny vedomn.
Vedomnen er allereie komen (nesten) på plass;



No gjenstår det berre å få teke livet av det gamle dråget, og montert den nye lekkerbiskenen.
Om det er nokon tvil, så er den til venstre den nye ;)
Når det gjeld sofaen så trur eg at eg har vore MAXIFLAXI! Både med pris og størrelse/innpass i stova - var å såg på den idag, og den kjem mest truleg svevande inn i våre ringe bustad ila morgondagen.
Thjohei, kor me gler oss!!

Elles er livet pretty nice om dagen. Vetle rusket (på vel 10kg), har så smått byrja å kome seg opp i kneståande.. (bilde) så no er det ikkje snakk om mange pausane. Morro liten mann å leike med, det er det ingenting å sei på.



"Sjå på meg!! Er eg ikkje flink?"


Hurramegrundt!

Det er laurdagskveld i vest (og sikkert dei fleste andre plassar i dette landet) Me er endeleg heime i eiga stove, fyr i peisen, minsten søv som ein stein, og varaSjefen har innteke godstolen med god samvittigheit.
I dag har me feira ei lita (men litt stor og) jente sin 8 års dag! Ho fekk både parfyme og haremsbukse, trur det var stort sett det ho ynskja seg - men det er då ikkje lenge sidan eg kjøpte bittesmå hårklemmer, og ein dongerikjole str 68 då eg var i London på studietur. Det er faktisk 8 år sidan det, nesten. Hei sveis! I must say..
Ellers sullar me no med det vanlege..
På juniorfronten har det skjedd store framsteg sidan julehelga. Iflg mastermind'en min byrja han såvidt å krype littegrann 20.desember, men det var berre eit par dagar, så flaug han avgarde som ein vind...
No går det føre seg på tunet.
Ellers så håpar me på ei tann snart, for det plagar litt om dagen. Men me kosar oss!

Eg sto ute på trammen tidlegare. Det var jo så mørkt. Eg som trudde det skulle gå mot lysare tider.. Det vetle lyset eg hadde på juletreet i tunet var så ikkje SÅ mykje lys av? Eller?!
Nei, det var jo ikkje det. Etter mykje kverning, såg eg plutseleg at julegatelysa var sløkt.. kanskje på tide, men.
Det skal jo ikkje vera mørkt og kaldt og trist ute no.. Det skal jo gå mot lysare tider!
Eg får kompansere med levande lys i lykta, og trøste meg med at det faktisk er snart påske.. Sjølv om det er ein halv evigheit til.
Då skal me koke kakao på thermos, pakke appelsin i sekken, setje oss i snøhaugen i hagen å kose oss..
Å vera ekte nordmenn med bremlua på!!



HAPPY HIPPO!!

Der var den morroa over..

Ein går og gler seg i vekesvis.. åååå, det vert så stas med jul!
Folk flest stressar til dei vert omtrent sengeliggjande, så kjem jolekvelden omsider. Me et mat, åpnar pakkar. Så er det berre å gå å legge seg, å gle seg i ei veke til nyttårsfeiringa!
Då er det på'an igjen med middag, og venting.. vente på rakettane. Vente på at det pip inn den same masseproduserte tekstmeldinga på mobiltelefonen, frå 15 forskjellige avsendarar.
Pang pang, og så vart den kvelden over og.

Kall meg gjerne pessimist. Kall meg hjartelaus som tek så lett på dette med jul.
Klart jula kan vere aldeles strålande! Familiar kring heile norge samlast for å nyte juletida.. Klart det er hyggeleg!
Men eg meinar jula er oppskrytt!
Eg likte jula mykje betre då eg var lita.. Då var det verkeleg stas.
No er eg ikkje fullt like begeistra.
Men til neste år skal eg skjerpe meg! Då er minimannen så stor vorten at han får ei heilt anleis oppleving av denne tida han og, og då skal mor i huset gjere ALT for at han får oppleve den julegleda eg hadde då eg var bittelita og ikkje visste om hverken krig eller fred eller religion eller politikk og sånn.

Er han ikkje fin?

Det einaste som kan minne om jul her i huset no, er adventstaken som står att i glaset. Eg klarte ikkje å pakke han ned enno - eg er då ikkje fullstendig blotta for følelsar. (Berre juleglede..)
Men resterande nissar, englar, juletre osv. er fint nedpakka i kassen sin, der dei skal liggje og godgjere seg til neste jul.
No nyt me dagane med ein gradestokk som berre viser omlag -2minusgrader, og strekker oss så lange me er mot vår og sommar, og mange fine dagar her på tunet.
Har det ikkje vore kaldt nok for ei stund no?

GODT NYTT ÅR alle saman - fyll det med hugnad!

Aa, kor du er fager min hugnad
bortanfor oss, i det skimta
i ei uventa glenne i skogen, i det som dreg
forbi dei blinda augo våre, blinda
av det veldige

det namnlause, det som teier
på tusen tungemål, som ein storm.
Eplet
som dunsar i bakken framfor føtene våre,
vekta
av eit nyfødt barn mot hendene,
den uventa
meininga som bryt seg gjennom oss,
sorgfritaket
den forsiktig oppreiste kroppen,
omlinda
av det ufortente og verden tilgir oss grønt
enda ein gong, kor du er fager.

Ikkje ein spurv til jorda
heller ikkje du
min hugnad.

Hangin' in there!

video:kman

Sjarmtrollet! Han er framleis ein blid kar 23/7, slik som over - då me var på juleshopping for ei tid tilbake.

..Dag 7, eg vil sei dette forsøket mitt går over all forventning.
Eg var veldig nære i går kveld. Poden hadde sovna så godt i senga si, sex & the city filmen byrjar på tven, eg sjenka meg eit halvt glas raudvin - og eg gjekk faktisk så langt at eg spurde naboen. Men neida, jaggu lot eg vera.
Men det var faktisk berre den vetle halvtimen, eller har det gått veldig greitt. Heile veka. YES!! Så igjen - eg har trua.

Dagen idag starta eg med å ta ein svingom på stovegolvet ilag med den vetle grøne dragen. Den vetle grøne dragen som no ligg midt på stovegolvet med så å sei nakne fotar - berre ein heimestrikka ullsokk på høgre fot. Snart har han vel drege av seg den og, kjenner eg han rett.

Det er ikkje mangel av leiker på golvet rundt han, men så å sei heile dagen i dag har det mest interessante vore eit hårband eg har knytt knute på midten på.
Små barn, så uendeleg store gleder.
Morro å sjå.

New attempt!

Eg forstår ikkje kvifor eg ikkje har forsøkt det før - Nicotinell tyggegummi -
eg meinar, klokka er godt over barne-tv tid, og eg er langt mindre hysterisk enn eg hadde forventa.
Høyrtes nok for enkelt ut. tyggis liksom! Abstinensane er ikkje ikkje-eksisterande, men overlevbare, iallefall foreløpig. Kjenner meg litt spend på dagane framover, men når første dagen går såpass bra, så kan ikkje dei andre bli så mykje verre.
Eg har trua!! Og eg er på jakt etter ergometersykkel ;) hihii..
Konklusjon dag 1:
I can go... *dam dam dam* with the flow.. *nana na na nana!*

...To be continued...




Lite skal til..

..for å freshe opp litt!
Eg har verkeleg ånden over meg for tida. Litt smådulling på kjøkkenet, der eg har laga nye tekstil"lokk" til norgesglasa mine. Blå/kvit rutete med gamalgrøne silkeband kring. Eg har òg dekorert kaffeglaset mitt i same stoff, så her står ingenting på tilfeldigheitane.
Babyalbumet har eg lenge tenkt på, det er så mykje smått som skal gjerast - men også det har fått seg ein real oppfriskning no! Godt å vera i rute, spesielt sidan det eigentleg berre er morro når ein først set i gang.

Eg nemde i går ei bukse eg har shina litt opp, her er resultatet:


Frå kjedeleg utgangspunkt - til rompelapp - til knelappar - ferdig!


Her viser modellen stolt fram rompa si i den nye kledninga ;)

GULLGUTT!!

Fy flate, eg må berre få sei det, for ein snill unge han er.
Klokka nærmar seg 22.00, han har sove som ein stein i nesten 2 timar alt. Her sit eg, på ein heilt vanleg onsdagskveld - tek ein cider, og oppdaterar meg på verdas nyhende - og les litt om kva erfaringar andre småbarnsforeldre har.. åh, eg prisar meg lukkeleg - kor heldig eg har vore.
Tek meg sjøl i å tenke litt på, er ungar så forskjellige? Kor mykje har det eigentleg å gjere med korleis foreldre gjer ting? Klart rutinar er bra - og dei har me godt innkøyrde, men skjønnar dei så mykje så tidleg? Eg meinar.. er oppdragelsen allereie i full gang?

Det er så mykje problem folk har. Så mykje små ting, som vert så store - for det er jo SÅ lite ein kan gjera med dette. Ein kan ikkje fortelje ein unge på 3-4-5-6 mnd at han ikkje skal gjere ditt, eller at han må gjere sånn for då vert ting så mykje betre.. Det fungerar berre ikkje.
Ein lyt prøve og feile, men det er diverre ikkje alltid det finns ei løysing.
Der er; ammeproblem, vil ikkje ha graut, nei nei nei, små tassar som har bestemt seg for å vakne annankvar time heile døgnet (skal tru ein blir susen i hovudet til slutt.. gaaad...), allergi, babyar som ikkje legg på seg, babyar som legg på seg FOR mykje, og ikkje bør ha så mykje mat som dei eigentleg vil - men som blir RASGALEN om han/ho ikkje får ligge å sutte på puppen 24/7.

Foreldre som er overhysterisk, er eit heilt anna tema eg tenkjer mykje på - neeei! Ikkje gå opp den bakken! Du kan vrikke foten/ ramle på rumpa/ få eit skrubbsår.
Ikkje gå der, det er glatt. Sjølv om du er ute, det er vinter, du har bobledress, hue og vottar på - men du må då skjønne at du kan få eit blåmerke!
Eg ler litt inni meg - men eg tykkjer det er ei skummel utvikling og..
Når eg var lita jente, sprang me i berg og bakkan i timesvis, utan at nokon eigentleg visste kvar me var. Men slik var det då, slik er det ikkje no lengre.
Eg skal ikkje sitje her å seie at eg er nokon ekspert på barneoppdragelse, tvert om! Korleis kan eg vera det? Eg har då ikkje hatt ungar før. Men eg kan sei korleis eg ser på ting no.
Og at eg undrar på korleis eg kjem til å verta med mini når den tid kjem at han skal ut å utforske, utan at eg skal vera med. Det blir passe spanande å sjå, du ;)

Ps.
Foressten så er han jo ikkje akkurat liten lengre.. på måndag, altså for 2 dagar sidan, hadde han sin første bursdag. Eit heilt halvt år, vart han! Eg kan ikkje begripe at han allereie er 6 mnd gamal! Utruleg...
Idag fekk han graut for første gong.. og han digga det!
Eg må få gjenta - og understreke at eg VEIT kor heldig eg er. Han et som han skal, han smiler og ler og pratar, han søv godt heile natta, og jaggu digga han graut og!
Får berre håpe at han ikkje snur tvert om og vert ein liten tverring.. jaja. Skal då takle det og, MEN -

Eg nyyyyyyyyt han no. Tru du meg!

Ps.Ps.
Eg har fresha opp ein strikkebuksa til Kasper idag. Strikka litt, sydd litt - og no er ho passe gøyal!
Prøve å få lagt inn bilete i morgon :) Until then...

Livets gang, med smått og stort..

Ja, me er her. Tek berre litt tid nokre gonger, å komme på at ein faktisk har ein blogg å ta seg av..
Sidan sist har vinteren vore her - eit par dagar, og reist igjen.. I kveld viser gradestokken 4 minusgrader, men graset er grønt som aldri før. Kan vel ikkje forvente anna heller, me er jo berre i november mnd, og den vetle snøen som kanskje kjem, kjem vel ikkje før godt over nyttår.
Men me kosar oss! Med både minusgrader, og plussgrader - og akkurat på grensa. Ved har me nok av, varme klede har me nok av, og frisk luft er berre rett utom inngangsdøra. For ein luksus, hæ?

Bilde: Daglegdags moro

Livet behandlar oss til tider litt fælt, men heldigvis skjønar ikkje småtten det enno - så han har det som plomma i egget. Mange tankar breiar seg derimot for meg, bittelitt dumme tankar, men aller mest positive. Takk å lov! 
- jammen er eg mor til ein liten knøtt på snart eit halvt år.
Tida har gått ufatteleg fort - heilt uuuufatteleg fort! Men heldigvis tok det ikkje lange tida før eg bestemte meg for å berre kose meg, og nyyyyte. Og det har eg gjort.
Fy søren kor eg diggar vetle K-man. Klart eg vert oppgitt til tider, det er så mykje som skal gjerast. Men det er alle desse små tinga som gjer det heile så borti natta verd det!
Vetlemann som rullar seg rundt som berre det.. eg hugsar enno første gonger han snudde seg, no er han jo reine rullatoren!
Vetlemann som sparkar i lufta med dei små søte fotane sine.. berre å følje med på at han no har funne ut at dei heng fast. At det er hans eigne. Som han leikar seg med - så sparkar han dei vekk, så vert han sint fordi han ikkje heilt skjønar kor dei vart av, så finn han dei att.. og gliser det vetle tannlause gliset sitt!
Vetlemann klør litt i tennene sine og... meir og meir kvar dag, verkar det som. Men heldigvis finns både Dentinox, mammas fing og diverse leiker som er gode å eta på. Hurra for dei! Håpar likevel det snart kjem ei tann, slik at han slepp å bli så trøytt og sliten av denne forbaskare kløinga. Fysj å fysj, stakkars liten.

Tenk at det er eit halvt år sidan den dagen då eg låg på St.Olav's - og eg fekk sjå han for første gong.
Villt!
Så mykje som har skjedd på kort tid, og så mykje som kjem til å skje framover.. Både med han, meg sjølv - og det rundt oss. Kven kan f.eks. spå korleis liva våre er enno eit halvår fram i tid?
Vanskeleg å seie.. Men forandringar vert det nok, på den eine eller andre måten. Men kva, det kan berre tida vise.



Bilde: Trillekos

Husqvarna 2000, I love you!



Eigentleg er dette mamma sitt klenodium, men eg likar å tenkje på ho som bittelitt mi og. For eg er så glad i ho.
Spesielt designet.
Sjekk den hærlege fargen! NAM!

Idag har me sydd gardiner, for endeleg fann eg det stoffet eg har leita ein evigheit etter.. såklart ingen annan plass enn på loppis. Loppis er stas! Der finn ein alt mogleg. Butikkane no til dags er jo berre elendigheit, om ein tenkjer slik på det. Eg har eit gamalt hus, med eit bittelite vedhus på tunet. Eg kan då ikkje hengje opp svarte gardiner med kinateikn på der - høyrt slikt fjas. Nei - ære være loppemarkedet! Basta bom..

Les mer i arkivet » Juli 2015 » Februar 2014 » Januar 2014
hits